Treur niet over de dood van uw geliefde,
roep de reiziger niet terug
die op reis is naar zijn bestemming,
want jij weet niet wat hij zoekt.
Jij bent van de aarde,
maar hij is nu van de hemel.

Door over de dode te wenen
bedroef je de ziel van hem
die niet tot de aarde kan terugkeren,
kun je hem niet anders dan hinderen.

Hij is gelukkig op de plaats waar hij is aan­geland.
Het verlangen naar hem toe te gaan helpt hem niet.
Jouw levensdoel
houdt door naar contact met hem te verlangen
je nog op aarde.

Geen schepsel dat ooit geboren is
heeft in werkelijkheid aan een ander behoord;
iedere ziel is de geliefde van God.
Heeft God niet lief zoals wij mensen dat niet kunnen?
De dood doet daarom niet anders
dan de mens met God verenigen,
aan Wie de ziel in Waarheid toebehoort.
Tot Hem keert zij vroeger of later terug.

Waarlijk, achter de sluier van de dood
is een nieuw leven verborgen,
dat het begrip van de mens op aarde te boven gaat.
Indien je de vrijheid van die wereld zou ken­nen en wist
hoe de bedroefde harten er van hun last wor­den bevrijd,
indien je wist hoe de zieken daar worden genezen
en de wonden worden geheeld.

Indien je de vrijheid kon begrijpen die de ziel ervaart
naarmate zij zich van dit aardse leven
van begrenzingen verwijdert,
je zou niet meer treuren over hen die zijn heengegaan,
maar bidden voor het geluk en de vrede van deze zielen
op hun verdere reis.

Inayat Khan

Print Friendly